maandag, 9 augustus 2004
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Verantwoordelijkheid in een sociaal-democratie


Het wordt vaak gezegd dat we van elkaar leren en dat de wet als een instructiemiddel hiertoe kan dienen. Maar we moeten ons dan wel realiseren wat er geleerd wordt en wat er onderwezen wordt. Feitelijk worden er onder het klassiek liberalisme en onder de sociaal-democratie heel verschillende lessen gegeven.

Onder het klassiek liberalisme is de overheid ondergeschikt aan de wet maar is niet de bron van de wet. De creatie van de wet vindt plaats op een decentrale manier, zoals in het klassieke voorbeeld van de Engelse ‘common law’ [waarbij de wet op basis van jurisprudentie gecreëerd werd als uitwerking van het eigendomsrecht en het recht op eigen lijf en leden -red.]. Dit systeem instrueert ons dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen situatie, tenzij zij specifieke individuen kunnen identificeren die hun rechten geschonden hebben. Ontevredenheid met de eigen situatie rechtvaardigt alleen dan een juridische remedie als een persoon de specifieke mensen kan aanwijzen die zijn rechten hebben geschonden en die dus een zekere verantwoordelijkheid dragen voor zijn situatie.

Onder een sociaal-democratie daarentegen is de overheid de bron van de wet via centrale wetgeving. Iemand die ontevreden is over zijn situatie wordt in feite geadviseerd om niet zijn gedrag aan te passen, maar om te lobbyen voor begunstigende wetgeving. De bron van de ontevredenheid wordt daarmee niet gelegd bij ongepast of ongeschikt gedrag maar in een bepaalde maatschappelijke ‘misstand’, die met wetgeving gecorrigeerd moet worden.

Wanneer bijvoorbeeld alcohol-, en drugsverslaafden zichzelf schaden, dan is er onder het klassiek liberalisme geen redelijke basis voor hen om te claimen dat andere personen hun rechten geschonden hebben. De remedie voor hun probleem noodzaakt het stoppen van de verslaving, iets dat grotendeels een kwestie is van een eigen morele keuze. Echter onder een sociaal-democratie zijn er sterke prikkels aanwezig om het morele falen als een ziekte te bestempelen. Dit genereert werk en aanzien voor de aanbieders van gesubsidieerde therapeutische diensten. Het genereert tevens steun aan de verslaafden, die erdoor verlost worden van de eigen verantwoordelijkheid voor hun situatie. Zowel de verslaafden als de aanbieders van de gesubsidieerde diensten winnen er dus bij om de verslaving te laten kwalificeren voor gesubsidieerde ‘hulpverlening’ en sociale uitkeringen.

Het was al lang bekend dat de efficiëntie van collectivistisch beleid bedroevend was. Maar de moraliteit ervan is zeker niet beter!
wagn.gif

Vertaald uit: Progress, Poverty, and Democracy in: Richard M. Ebeling (ed.), American Perestroika (p.126/127). De titel is toegevoegd.

Richard E. Wagner is professor in de economie aan de George Mason Universiteit. Hij schreef vele boeken, waaronder Public Debt in a Democratic Society en Democracy in Deficit (beide met als coauteur Nobelprijswinnaar James Buchanan), Inheritance and the State en Parchment, Guns and Constitutional Order.

Dit artikel verscheen eerder op: mvlogo-small.jpg
 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
Loading...Loading...

Door Richard E. Wagner, topic: Minarchisme
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Jan Molendijk schreef op : 1

    Leuke tekst van `n `zogenaamde` professor.

    Wie kan mij precies de definitie van professor zijn uitleggen
    `anno 2005` waarin alle technieken achterhaald begrip is ?

    Sociaal democratie ??? of vergeten wij `n n (demon)-cratie ???

    Wie kan mij uitleggen wat sociaal is uberhaubt ???
    Paar voorbeelden:
    1- honger 2- kloven 3- armoede 4- rijkdom

    Is liberalisme pure schijnbedrog ?

    kortom in huidige samenleving waar dan ook ter wereld heerst demon-cratie, geen mens op aarde die dit kan ontkennen.

    Ik wil `n ieder uitdagen tot discussie.

    Hoogachtend, Jan Molendijk
    Voorzitter politieke partij

    Good All

  2. Roderik schreef op : 2

    Veel vragen, Jan. De strekking van je reactie is me niet duidelijk verder.

  3. Roderik schreef op : 3

    En by the way, een professor ben je “tegenwoordig” zodra je op een universiteit een leerstoel toegewezen krijgt.

  4. Sven schreef op : 4

    De sociaal democratie heeft als kern dat we samen allemaal moeten presteren.
    Ik mis daarmee het mooie van het mislukken. Als we bijvoorbeeld geen junkies hadden zouden we niet weten dat harddrugs slecht voor je zijn.

    Een zwerver met een getekend gezicht heeft vaak een fascinerend levensverhaal.

    Op een asociale weggebruiker is het lekker om op te mopperen.

    Als alles zoals het sociaal democraties model moet zijn zijn we een stel robots.

    De kleur van alles word bepaald door het individu. De verschillen in mensen, dieren en planten.

    Normen en waarden leren je ouders je, niet de overheid. etc.